Wat is dat toch, eigenheid als ultiem levensmotto!

Pieter Vermunt

Deze week was Glastonbury, het grootste muziekfestival van Europa met een heel scala aan artiesten. Van hedendaagse pop van Miley Cyrus, tot een groep die het al 41 jaar volhoudt, The Cure. Begonnen in de jaren 80, met de kenmerkende stem van Robert Smith, de teksten die lekker depressief zijn en een podiumact waarbij niet gelachen wordt…. Ik heb ze zelf mogen zien in 1986 op Pinkpop, hoewel ik toen zelf meer voor het hardrockgenre kwam 😉  Nu zat ik gisteren gekluisterd voor de TV, er ging een hypnotische energie door de kamer, Robert Smith stond er alsof ik 30 jaar terug  ging in de tijd! Wat een fenomenale performance, geen special effects, geen spoortje van slijtage, sterker nog, de teksten en intensiteit van Robert Smith bleken niet alleen mij te raken maar ook 135.000 anderen! Zij die waren begonnen als wegbereiders van de Gothic rock waren nu boven zichzelf uitgestegen en dit was hèt teken van hun visie en originaliteit. Wat ik hier ongelooflijk prachtig aan vind is om te blijven geloven in je eigen talenten, deze te koesteren en fijn te slijpen. Om altijd dicht bij jezelf te blijven en vanuit je hart en gevoel je leven en carrière te vormen. Hoewel The Cure de status leek te hebben van een doemdenkende grafstemming creërende band, hebben zij door hun talenten en nooit afwijkende koers, een stijl neergezet die ook een geheel nieuwe generatie aanspreekt. Ik zag jongens en meisjes die nog niet eens waren geboren in de jaren 80/90 met zwartomrande ogen meebewegend op de hypnotiserende baslijn van Simon Gallup en getormenteerde stem van Robert Smith…

Als je toch zo mensen weet te raken met je werk, dan kun je met een gerust hart afscheid nemen want je leeft verder in de herinnering van velen. Ook weet je dan, dat wat je ooit vanuit je hart hebt gekozen, de enig juiste weg is gebleken. Nou, ik ga morgen maar weer proberen om ook een beetje van betekenis te zijn voor mijn cliënten…

A Forest

Into the trees
Suddenly I stop
But I know it’s too late
I’m lost in a forest
All alone
The girl was never there
It’s always the same
I’m running towards nothing
Again and again and again and again